دستور زبان فارسی (فعل)
مصدر:
کلمه ای که مفهوم اصلی فعل را بی آنکه زمان و شخص آن مشخص باشد می رساند.
بن ماضی + -َن خورد + -َن = خوردن
مصدر جعلی:
از کلمه ای مثل اسم فعل بسازیم مصدر آنرا جعلی گویند.
)اسم = ین مضارع) + ید = بن ماضی) + -َن = مصدر(
چرب + ید + -َن بلع + ید + -َن
اجزای پیشین:
بسیاری از افعال علاوه بر شناسه اجزای دیگری هم دارند مانند “می”، “ب”، “ن” و در قدیم “م” و “همی” و چون در آغاز فعل می آیند آن ها را اجزای پیشین می نامیم.
ساختمان فعل:
فعل در زبان فارسی از جهت ساختمان به دسته های زیر تقسیم می گردد.
فعل های ساده: مصدر آن بیش از یک کلمه نباشد: آفریدن گرفتن
فعل های پیشوندی: فعلی که از یک پیشوند و یک فعل ساخته شده باشد: برداشتن، در افتادن، فرو رفتن
فعل مرکب: فعلی که از ترکیب یک صفت یا اسم با یک فعل ساده ساخته شده باشد: پراکنده ساختن، زمین خوردن.
فعل های پیشوندی مرکب: از ترکیب یک اسم، یک پیشوند و یک فعل ساده ساخته می شود.
منابع: توصیف ساختاری زبان فارسی(انتشارات امیرکبیر) و دستور زبان فارسی (موسسه فرهنگی فاطمی(.